Powroty... to znów Stoczek Klasztorny

Są miejsca...

Jesteśmy ich częścią

Jest gwar, zakupy,

Jest spacer, rozmow

i chwile spokojne.

Jest czas, by być tam, gdzie lubimy

Zatrzymać te chwile …

By móc je potem wygrzebać z pamięci…

Kilka tygodni temu ponownie zawitałam do Stoczka Klasztornego,

Chwile spędzone tam jak zawsze wspominam z sentymentem i oczywiście uśmiechem

Lubię spędzony tam czas…

To taki samotny czas zatrzymania…

Są chwile co w słońcu jak ta

wzrokiem przemykam po polach, drzewach, 
na niebie myśli pogodne rozwieszam:)

W Stoczku, jak pisałam już w innych postach, ten kto szuka samotności, znajdzie ją na pewno. Pani, która jest na zdjęciu, widać było, że samotności bardzo potrzebowała, nawet posiłki jadała oddzielnie. Rozumiem ją doskonale. Myślę, że każdy z nas potrzebuje takiego czasu.

Myślałam, że i tak ze mną będzie...

jednak nie chciałam się zupełnie odizolować, brałam to, co niesie chwila…

dzięki temu poznałam sympatycznych ludzi, wśród nich Panią Danusię.

Pani Danusia jest związana ze Stoczkiem Klasztornym już od wielu lat. Jej szkoła, w której była dyrektorką nosi imię Stefana Wyszyńskiego, a Stoczek ukochała sobie jak ja. Wyjazdy uczniów z Jej szkoły do Stoczka odbywają się corocznie.

Za namową Pani Danusi zajrzałam do chóru, gdzie między innym znajduje  figurka Matki Boskiej, od znalezienia której wszystko się zaczęło... to historia umocnienia wiary, miłości, uzdrowienia... i miłość pani Danusi do Stoczka Klasztornego.

Powyżej obrazy, znajdujące się w chórze, to historia odnalezienia figurki matki Bożej i Jej droga zadomowienia się w Stoczku Klasztornym.

~~*~~

Pani Danusiu cieszę się z naszego spotkania się, dziękuję za przemiłą rozmowę ... i czekam na następne.
~~*~~
Przez jakiś czas miałam przerwę w blogowaniu. Nie obiecuję, że będę częstym gościem, ale wróciłam.
Wszystkich zaglądających na mojego bloga serdecznie pozdrawiam.